Tug of war

Psalm 27:14 zegt, 'Wait patiently for the Lord. Be brave and courageous. Yes, wait patiently for the Lord.' Actie en moed wordt als het ware gesandwiched door niks doen en wachten. Mensen die mij kennen, weten dat ik geen moeite heb met dingen doen. Ik ben een man van daadkracht en spontaniteit, en wanneer ik een idee heb dan voer ik dat het liefst vandaag nog uit. Stilstand is achteruitgang. En dat is eigenlijk het gevoel dat ik nu heb, ik heb het gevoel alsof ik stil sta. En ik worstel daar mee. Vandaar de afbeelding bij dit artikel. In mijn hoofd lijkt er wel een touwtjetrek gaande. Heb ik God wel goed verstaan? Weet ik eigenlijk wel zeker dat ik hier moet zijn? Ik heb nog niet veel te doen... dat kan toch niet van God zijn? Maar hoe kan het dan dat ik toch het gevoel heb dat ik hier moet zijn? Wanneer ik bid of ik hier moet blijven, dan krijg ik meteen het gevoel dat het goed is, en dat frustreert me. Omdat ik dwurs ben, ging ik toch even informeren bij de voorganger, zijn er niet andere kerken waar ik naar toe kan? Ergens wist ik dat dit gewoon vluchten is, maar zoals ik al zei... dwurs. Die avond las ik verder in een boek over het koninkrijk, 'the divine conspiracy' van Dallas Willard. Ik lees hem nu voor de tweede keer, omdat het zo'n fantastisch boek is (Aanrader dus). En terwijl ik aan het lezen ben, begint de schrijver over een bijzondere plek waar hij eens was, Port Elizabeth... meteen voelde ik de stem van God, wil je het nog duidelijker Reyer? Maar ik rationaliseerde het weg, toeval haha. Later die week las ik een ander boek, deze gaat over wat we kunnen leren van Keltische spiritualiteit. Normaal sla ik altijd het voorwoord over, maar op de een of andere manier begon ik in dit boek bij het voorwoord. Ik citeer: 'I was addressing a group that has been meeting for almost 20 years and was set up originally by Eric Pike when he was the bishop of Port Elizabeth.' Oké God, dankjewel dat je het even duidelijk maakt. Ergens vond ik het ook wel geinig, want nu heb ik een reden om meer boeken te kopen, God spreekt tot mij door boeken haha.

Gehoorzaamheid

Ik hou van deze vertaling van Efeze 4:20, 'Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen.' Ik heb sterk de neiging om mijn waarde, succes, impact of vrucht te meten op een wereldse manier. Hiermee bedoel ik op een tastbare manier, hoeveel preken ik geef, hoeveel mensen ik tot de Heer leidt, hoeveel wonderen ik zie, hoeveel bijbelstudies ik leidt, hoe druk ik het heb, etc. En dat is gevaarlijk. Ik heb eens een preek gegeven met de titel 'een dwaas omwille van Christus'. Deze preek begon ik met het voorlezen van Ezechiel 4. Ezechiel krijgt in dit hoofdstuk de opdracht om opgeteld 430 dagen lang op zijn zij te liggen. Zou hij niet twee keer getwijfeld hebben of dit de stem van God zou zijn geweest? Er staat niets over in de bijbel, maar met een beetje creativiteit kan ik me dat in ieder geval wel voorstellen. Succes in het koninkrijk moet je niet meten in tastbare vrucht, maar in gehoorzaamheid. 'Its not important who does the planting, or who does the watering. Whats important is that God makes the seed grow' (1 Cor 3:7). Dus rust Reyer, het boeit allegaar niet wat je doet, God is degene die gaat over de vrucht. 'Do whatever he tells you', vertelde Maria aan de bedienden op het bruiloftsfeest. geen gemaar.

Toch een beetje vrucht?

Dit gaat compleet tegen de rest in van mijn blog, maar ik wil toch wat delen over de vrucht die ik zie. Ik woon samen met een aantal gasten die allemaal best wel een verleden hebben (alcoholisme, depressie, grote verliezen, etc.) Ik merk echt dat Jezus' aanwezigheid door mij heen impact heeft, we doen elke donderdagavond een bijbelstudie en we bidden met elkaar. Ook ga ik samen naar de sportschool met een 18 jarige jongen, die heel veel te voortduren heeft gehad. Financieel help ik hem, maar ook geestelijk. Ik zie hem elke dag groeien, als is het er maar één he, Reyer. Ik ben elke dag in de kerk en help ik waar hulp nodig is, 'do not despise the work that humbles the heart'. En net als in mijn huis, merk ik dat Jezus' aanwezigheid door mij heen impact heeft. Ik hou van het engelse woord 'stirring', onder de oppervlakte borrelt er iets op. God gaat iets doen. Revival is coming. Na mijn preek afgelopen zondag bad iemand, 'Thank u God for sending Reyer here, that means u have ur eye on our church, something is gonna happen'. Hoe apart is het inderdaad dat een random gozer uit Nederland naar een kerk in Zuid Afrika komt, daar moet toch wat achter zitten?

Gedesillusioneerd

Een ander deel van mijn twijfel zit heel erg in het feit dat ik het een beetje vind tegenvallen. Dit is deels de schuld van de kerk, en deels mijn eigen schuld. Ik had namelijk een heel idealistisch beeld van hoe de kerk zou zijn, de Vineyard Way! Ik had verwacht in een geestelijke rivier te stappen, mensen met een diepe spiritualiteit te ontmoeten en een biddende kerk te zien. Maar uiteindelijk is het wat het is. De kerk is een verzameling van zondaren en heiligen die Jezus zoeken en zal dus altijd zijn gebreken hebben. Logisch. Misschien moest ik dat gewoon ff leren, het gras is niet groener bij de buren.