200 soorten orchideeën

Na 24+ uur reizen met de nodige vertraging en een korte nacht slapen, stonden we 's ochtends om zes uur op om de beroemde tafelberg te gaan beklimmen. Ergens aan de voet van de berg ontmoetten we half slaperig en nog stijf van het lange zitten de gids en de rest van de groep waarmee we aan deze barre tocht zouden beginnen. Kyle, onze gids, had duidelijk geen last van het vroege opstaan en vertelde in een niet bij te houden tempo allerlei feitjes over de tafelberg en haar vele plantsoorten. Al hoewel hij van alle plantsoorten hield, was hij met name gepassioneerd over één daarvan, de orchidee. Op de berg moesten volgens Kyle wel 200 soorten orchideeën groeien waar hij er al 25 van had ontdekt, 'Nog 175 te gaan.' voegde hij daaraan toe met een brede glimlach. Terwijl hij dit aan het vertellen was, beeldde ik me al lachend in hoe Kyle later waarschijnlijk niet achter de geraniums, maar achter de orchideeën zou zitten, hihi. Zijn laatste ontdekking was met name heel bijzonder. Deze specifieke orchideeën soort kon alleen groeien onder hele bijzondere omstandigheden. Allereerst, kwam de orchidee alleen aan de zuidkant van de berg voor op de bovenkant, ten tweede moest er twee jaar van te voren een brand geweest zijn op de berg, ten derde moest de orchidee beneveld worden met mist die van de zuid-oost kant van de berg moest komen, en als er was maar éen insectensoort die deze bloem kon bestuiven. Als een van deze omstandigheden mistte, dan zou de bloem niet kunnen groeien. In mijn binnenste rees meteen een loflied op naar God, wat heeft U de wereld bijzonder en mooi gemaakt! Ik moest denken aan de woorden van Ignatius van Loyola 'Al het geschapene is een opstapje naar de hemel'. Wat een dwaas moet je toch zijn om niet te geloven in God wanneer er zoveel details en zoveel bijzondere 'toevalligheden' in onze schepping te vinden zijn. Een bloem bevat een universum op zich. Dit kleine voorbeeld is typerend voor Zuid-Afrika. De natuur hier is adembenemend en ik daar ga ik nog veel van genieten.

Zwart en Wit

De schoonheid van Gods goede schepping staat in schril contrast met de economische staat van Zuid-Afrika. Terwijl ons vliegtuig zich klaar maakte om te landen in Kaapstad waren de townships (sloppenwijken) al goed te zien. In mijn verschillende tripjes naar Oost-Europa ben ik al eens in aanraking gekomen met extreme armoede, maar armoede op deze schaal heb ik nog nooit gezien. In het vliegtuig voelde ik meteen al allerlei emoties naar boven komen, hier had ik me niet op voorbereid of sterker nog, hier had ik me niet op kunnen voorbereiden. Terwijl ik en mijn vader van Kaapstad naar Port Elizabeth zijn gereisd en samen intens hebben genoten van het lekkere eten en de natuur, bleef ik tegelijkertijd denken aan de armoede. Hoe ga ik hier mee om? Ik kan ze niet allemaal helpen... tegelijkertijd kan je ook niet wegkijken... Hoe gaan andere Zuid-Afrikanen hier mee om? Waarom lijkt de overheid niets te doen? Ik ben heel erg benieuwd hoe ik hier het komende jaar mee om zal gaan en hoe mijn denken hierover zal gevormd worden.

Heimwee

Is het gek dat ik nu al heimwee heb? Allerlei dingen die op Urk normaal zijn en ik totaal voor lief neem, zijn hier niet aanwezig en niet normaal. Als mens verlangen we allemaal naar veiligheid, een thuis, een plek waar we helemaal vrij en onszelf kunnen zijn. En dat mis ik. Ik mis dat in de letterlijke zin omdat het hier niet veilig is om alleen de straat op te gaan, ik kan dus niet zomaar gaan en staan waar ik wil. Ook moet ik voordat ik het huis verlaat alles hermetisch afsluiten. Gisteravond werd ik rond een uur of 10 afgezet bij mijn verblijfplaats, waarna ik vervolgens een goede tien minuten buiten in het donker heb rond getast op zoek naar de verschillende sleutelgaten. (ik hoop dat ik hier na verloop van tijd wat handiger in word).

Maar ik mis veiligheid ook op een dieper niveau. Voor mij is dit jaar niet alleen een avontuur in een vreemd land, ik ben ook voor het eerst helemaal op mijzelf aangewezen, buiten mijn ouderlijk huis. Voor het eerst ben ik voor lange tijd buiten Urk, buiten Nederland, buiten Europa en dat betekent dat alle dingen waar ik nooit over hoefde na te denken, ik nu in eens over moet nadenken. Ik geloofde eigenlijk altijd dat de meeste mensen mij niet echt begrepen, maar nu begrijp ik dat deze mensen mij misschien wel het beste begrepen. Lieve familie, moas, broeders, zusters & dorpsgenoten, ik mis jelui.